که روزگار مهربان است ...و آدمها نا مهربان !....سرنوشت به نظر من چیزی جز راهی نیست که تو خود انتخاب می کنی ...شمس ام اگر آن روز فقط تو در آن هواپیما مانده بودی ...اگر بیرون نپریده بودی و پایت به خاک انگلیس رسیده بود الان جایگاه و سرنوشتت متفاوت بود ...

هر روز صبح بیدارمی شدم و به خود می گفتم کی بیدار می شوم و می بینم آن روز کابوس دیده ام ...و شمس کنار من است و به آرزوهایش رسیده ...در بهترین رشته درس خوانده ...بهترین ازدواج را داشته می دانستم همیشه می دانستم چقدر عاشقانه ازدواج کردن را دوست داری ...

شمس این روزها گفتن این حرفها چه سودی دارد ؟...مردم در مورد ما چه فکر می کنند ...تو بیشتر از همه لمس می کنی دخترم ...تو بهتر از همه می بینی که آن بافت قدیمی چگونه اشتباهات یک انسان را روی سطح پوسیده اش برودردوزی می کند ...و سعی می کند قابش بگیرد تا هرگز از یاد آن شهر نرود که فلانی که بود و چه کرد؟...شمس می دانی داشتن پسر برای مرد چه معنایی دارد ؟...نه نمی دانی چون مرد نیستی ...من امروز پسری دارم از نوه ام کوچکتر ...باور کن نمی خواستم از طوبی بچه ای داشته باشم ...اما طوبی بیش از آن که فکر می کردم وفادار بود ...بیش از آن چه می اندیشیدم عاشق بود ...کسی چه می داند شاید یک روز ما بتوانیم فارغ از همه دغدغه ها کنار هم بنشینیم و راجع به همه آن چه بر ما گذشت حرف بزنیم ...تو از سیامک بگویی و من از توران و طوبی ...تو از لاهیجان حرف بزنی و من از لندن ...تو از انقلاب بگویی و من از ...چه ؟...

از گفتن این همه حرف  بی معنای بی مقصد چه سود ؟..

دخترم من می دانم روزی تو به این پاکت خواهی رسید که دستت از همه جا کوتاه است و نیاز به کمک داری شرایط طوری است که نمی توان آینده را پیش بینی کرد ...چطور بگویم دخترم اعتراف همیشه سخت است و تو هرگز حاضر نشده ای مرا حتی به داشتن لااقل حق انسانی دوست داشتن کسی ببخشی ...شمس !لازم نمی بینم برایت توضیح بدهم چرا و کی این مکان را ساخته ام اما امروز این مکان برای تو جایگاه امنیست عزیزم هیچ کس از وجود آن خبر ندارد و تو تا آرام شدن اوضاع می توانی لااقل با آرامش در آن زندگی کنی ! مرا بی خبر از حال خود نگذار !  من را ببخش این را بدان که پدرت بسیار دوستت دارد !

                                                           حسین

شمس پاکت دوم را گشود ...کلیدی ته پاکت بود و یک آدرس و یک سند ...به سند توجهی نکرد آدرس را نگاه کرد و لبخندی بر لبش نشست ...سالها بود که مردم لاهیجان حداقل آنهایی که او می شناخت و می دانست دستشان به دهانشان می رسد کم و بیش باغ های چای زیر شیطان کوه را می خریدند و خانه می ساختند ...شمس دید که آدرس مربوط به منتهی الیه آخرین کوچه مشرف به کوه است ...اندیشید یعنی پدر چرا آن جا خانه ساخته ؟...به سند نگاه کرد و دید به اسم حسین است ...تنها مالی که پدر دارد اینک دارد به او می رسد ...خندید و اندیشید تازه چهار شریک هم دارم قمر و عماد و طوبی و برادر فسقلی ام ...

زیر شکمش حرکتی حس کرد و قهقهه ای زد و بلند گفت :آه ببخش تو را حساب نکردم قورباغه ...

سوزان که تمام مدت به چهره شمس خیره بود از قهقهه او گل از گلش شکفت :وای خدا به دور شمس بهش نگو قورباغه شکل قورباغه می شه ها ...

حس خاصی به شمس دست داد :نترس این یکی شکل باباش و خوشگل می شه !...حس دلتنگی برای سیامک به همه وجودش هجوم آورد ...کنار پنجره ایستاد و  خیره شد به برف سپیدی که روی زمین مانده بود ...پرسید :سوزان امروز چندمه ...سوزان شانه بالا انداخت :نمی دونم بیست و سوم بیست و چهارم ...دوم ...از بس برق قطع بوده خبری از هیچ جا نداریم ...دروازه گشوده شد و وهرش بر سرزنان و گریه کنان وارد شد ...شیرین که شعله را برده بود در حیاط بگرداند با دیدن وهرش دوباره به داخل دوید ...وهرش وارد شد و سوزان فریاد زد :یواش وهرش چه خبرته ؟چرا گریه می کنی ؟...کی مرده ؟...وهرش با جیغ و گریه گفت که به لاهیجان رفته بوده و شنیده که انقلاب پیروز شده و مردم همه دسته دسته این طرف و ان طرف می دوند و بچه ها همه در مدرسه شادی می کردند و شمس یک باره نگران کلاسش شد ...سوزان خیره شد به چشمان شمس و شمس سر تکان داد و شانه بالا انداخت ...سوزان پرسید :هنوز هم می خوای بری لاهیجان ...؟...شمس گفت :آره باید بفهمم چی شده  ؟...سر میرمظفر چی اومده ؟...سر خونه مون چی اومده ؟و به خونه جدید برم و ببینم آیا محل مناسبی برای زندگی هست و آب و برق داره یا نه ؟...

سوزان شمس را بوسید و گفت :اگه پدر بهتر بود من خودم تو رو می رسوندم ...شمس گفت فرقی نمی کنه ...صندوق جواهرات و اسناد را پیش سوزان گذاشته بود ....شیرین رنگ پریده بود و شعله نق می زد ...

شمس در شهر وضعیت خاصی را حاکم دید انگار هیچ چیز سر جایش نیست ...سر کوچه پیاده شدند و آهسته سر بالایی به سمت کوه را رفتند ...شمس نیم نگاهی به سمت راست کوچه انداخت همه شیشه های عمارت ف*ر*ح د*ی*با  شکسته شده بود...انتهای کوچه بی پایان نبود به دیواره ای از کوه می رسید  که پر از گل و لای بود ...چند سگ دور و بر خانه پرسه می زدند ...شمس نگاهی به شیرین انداخت ...شیرین گفت :نترسین خانم جان کاری ندارن بهمان اگر نشان بدین ترسیدین حمله می کنن ...شمس به سگها نگاه نکرد ...در حالی که دستش می لرزید کلید را در قفل بزرگ دروازه نرده ای انداخت ...خانه ویلایی ساده ای مقابلش بود با یک ایوان بلند و دو ردیف پله پیچ در پیچ که به ایوان می رسید ...دو پنجره با شیشه های کدر به ایوان باز می شد و خانه حتی حفاظ آهنی هم داشت ...شمس آهسته از پله ها بالا رفت و کلید دوم را در سوراخ کلید در آهنی ورودی انداخت ...در با صدای قیژی گشوده شد و یک هال و پذیرایی وسیع و دل باز مقابل چشمان شمس قد کشید ...شمس با حیرت به پرده های صورتی رنگ براق نگاه کرد بعد مبل بنفش و صورتی مخملی نظرش را جلب کرد ...گلهای مصنوعی روی میزهای عسلی که همه صورتی بودند ...چهار در در  راهروی آخر پذیرایی که با هلالی در سقف و یک پرده فانتزی از هال جدا می شد قرار داشت ...و آشپزخانه ای بدون دیوار که تنها با یک میز عسلی با چوب گردوو رویه های صورتی مخمل از پذیرایی جدا شده بود ...همه دیوار آشپزخانه با کابینتهای بسیارزیبای قهوه ای تیره با کار چوب پوشیده شده بود ...شمس غرید :این جا سلیقه اون ورپریده است ...بعد به طرف راهروی مقابل رفت ...سه خواب  و یک سرویس زیبای حمام و دستشویی که همگی بسیار زیباو ماهرانه مفروش و مبله شده بود ...اتاق خوابی با رنگ قرمز و مشکی تند تنها تخت دونفره داشت و بقیه اتاقها همه دارای یک تخت یک نفره تاشو بود ...کمدها پر از رختخواب و وسایل تزئینی بود ...حالا علت غیبتهای طولاتی پدر و طوبی را در سفر آخری که برای عروسی او داشتند می فهمید ...اینجا کلبه عشق طوبی خانم بود ..یا قرار بود باشد و خاک بر سر شمس که مکانی امن تر از این جا برایش وجود ندارد ...

ادامه دارد

پ .ن 1مامان می دونی توی دنیا آدم هایی هستن که خیلی خوبن ؟

- بله مامان

- می دونی خدا خیلی دوستشون داره و همیشه آرزوهاشون رو برآورده می کنه

- بله پسرم

- می دونی من فکر می کنم تو یکی از اون آدمهایی !

- نه مامااااااان !!!!!...البته خداااااااکنه باشم .....

پ .ن 2...

جوانند و هر دو سرشار از زیبایی و انرژی هستند ...می خواهند برای یکی از پروژه هایشان تحقیق  بنویسند ...برایشان توضیح می دهم و دیکته می کنم می رسیم به غرامت می خندند و بلد نیستند بنویسند جیغ می کشم ادبیات پایه زندگیه چرا بلد نیستی لابد کتاب نمی خونی اصلا ؟ ...می خندد :اصلا ...می خندم :پس میونه خوبی باهاتون ندارم ...می خندند :وای نه قول می دیم بعد از این بخوونیم ...

می گویم یادم باشه با پسرم بیشتر کار کنم نسل شما که اینید بعدیها چه خواهند بود ؟...می خندم :ناراحت که نمی شین از حرفهام ...می خندند :نه خانم نه ...

اما خودم ته دلم ناراحتم ...خیلی هم ناراحتم

نوشته شده توسط شیواپورنگ در یکشنبه سوم خرداد 1388 |