شیوا جان داستانت را خواندم 

به نظرم داستانت طرح خوبی داشت 

ولی بیانش خوب نبود. یعنی داستان نشده بود. 

عناصر داستانی نداشت. ببین تقریبا توی همه سه 

تا بخشها مینا و مرتضی و کوثر نیستن که دارن حرف می زنن

 این یک نویسنده پر از قضاوته که همه حرفهای خودش رو

 گذاشته توی زبون این آدمها. 

امکان نداره این آدمها این طوری با خودشون این چیزها 

رو بگن توی واقعیت برای همین اصل روایت تو اشکال اساسی 

داره گرچه طرح و موضوعت خوبه و خیلی قابلیت داره که 

داستان بشه مشخصه که نویسنده راحت ترین راه حل را 

برای تعریف داستانش انتخاب کرده: حرفهای دل خودش 

رو گذاشته توی ذهن شخصیت هاش. برای همین داستانت 

شده یه چیز پیش پا افتاده . و البته داستانت پره

از قضاوت. تو نویسنده ای. باید داستانت رو بگی.

بذاری قضاوت رو خواننده ات بکنه. و البته داستانت 

مهمترین اصل داستان نویسی رو نداره:

چیزی رو که می خوای منتقل کنی نگو! نشونش بده صحنه های

 بیمارستان و مرگ مرتضی می تونست خیالی نشون دادنی باشه

 ولی تو خرابش کردی پدر و مادرش غش کرده بودن.. مادر 

فریاد می کشیدو ما هیچ احساسی نسبت به این مرگ نداریم

 از همه بدتر اینه که قبلا هم پیشبینی اش کرده ایم چون

 نویسنده بد رانندگی کردن میلاد رو برای شیرفهم کردن 

ما گذاشته توی مغز مینا. حرفهایی که مینا و مرتضی و

 کوثر آخر هر قسمت با خدا میزنن کاملا زائده. اگه کسی 

بخواد نمیاد داستان بخونه میره یه درباره این حرفها چیزی 

بخونه کتاب روان شناسی یا حداقل خدا شناسی می خونه.

 داستان باید داستان باشه. نویسنده باید تا می تونه

 حضور خودش رو از داستان

همه مادر خانه های مادربزرگهایمان لحافهای زیبایی دیده ایم که تولحافی رنگارنگی از پارچه های مختلف داشته وخانمهای آن  دوران آن را بادقت وحوصله کنارهم می گذاشتند ومی دوختند ...هر پارچه ای که از هر لباس کودکی یا پیژامای پدربزرگی باقی می ماند به مربع های کوچک تقسیم می کردند ودر وقتی که به اندازه تولحافی پشمی بزرگ می شد آن را می دوختند ..هنوز هم لحاف مادربزرگ من در خانه مادرم موجوداست وچقدرهم ترکیب زیبایی از رنگهای شاد طبیعت دارد ...بگذریم هدف من از مثال لحاف چهل تکه مثال خودمان بود ما جامعه متنوعی داریم وبه طرز غم انگیزی گاهی نفرت انگیز می شویم ...دیشب به هرحال من خستگی ناپذیر تصمیم گرفتم برای تغییرروحیه هم که شده به همراه خانواده شوهرم یعنی برادرشوهرهاوجاریهاومادرشوهر ومقادیری دوست وآشنا به همراه پسرم به کنسرت بروم ناگفته نماند که همسرم نمی توانست بیاید وازآنجایی که مادرشانس حرف اول را درفامیل می زنیم همان بهتر نیامد چون نوک  پیکان بدشانسیهای دیشب قطعا به ما می خورد (یه وقت نگین شیواچراآه وناله می کنه یا منفی نگر شده نه اصلا به این دلیل که برای من تجربه شده که زندگی فعلا شوخیهای بسیاری بامن وهمسر داره وقطعا زمانی حکمتش رو شن خواهد شد )من باکمال پررویی از صبح بیرون بودم ساعت سه رفتم سیاهکل مجلس ختم سک سک کردم برگشتم کلاس زبان دویدم رفتم خانه آماده شدم وباکاروان فوق الذکر راه افتادیم به سمت رشت ...اول همه چیز خوب بود کنسرت در سالن ورزشی کارگران در جاده فومن برگزار می شد وشب سوم وآخرش بود ..همین که ازاتومبیل برادرشوهر بزرگم پیاده شدیم پسرک نگاهی به اطراف انداخت وگفت من فکر می کنم اینجا بدترین محله رشته ومن وقتی پرسیدم :ازکجافهمیدی؟ جواب داد :ازقیافه اش ...سه جوان شانزه هفده ساله به اتومبیل نگاه می کردند با گوشی موبایلشان موزیک می گذاشتند ومی خندیدند یاد سه کفتار کارتون شیرشاه افتادم ووقتی ته دلم برای آن جوانهاکه سیاه وکثیف ومعتاد به نظر می رسیدند می سوخت ازخودم می پرسیدم اشکال کارما ازکجاست از فرهنگ درست نشدنیمان ازغرور بیش از حدمان ...چرااین همه ما باهم متفاوتیم ...در کنسرت هم همه جور آدمی میدیدی آلا مد...مدیست...زیر مد ...جوان موجوجه تیغی ...جوان مو پفی ساده راه راه ...دخترکان که چه عرض کنم عروسکان با بینی های عروسکی وهیبتی که بیشتر به درد سالن مد یا مجلس عروسی می خورد با انواع واقسام لباسهای رنگارنگ همه جا می خرامیدند ویکی از دختران انتظاماتی خیلی نظرم را جلب کرد ازآنها که مقنعه می گذارند وبعدموهایشان راروی مقنعه سشوهار می کنند....بگذریم از همه زیبایی موسیقی زنده وترانه های قشنگی که احسان خواند وویولونیستی که آهنگ گیلکی بنفشه گل بیرون بمه رو زد وهمه سالن داشت منفجر می شد وپسرکی که کنارمن مرتب غرمی زد خسته شدم حوصله ام سررفت ...بالاخره آمدیم که برگردیم چشمتان روزبد نبیند سه تایر اتومبیل برادرشوهر کوچک ترم با چاقو تکه تکه شده بود ..همان جوانهایی که ظاهر کثیف ومعتاد داشتند وحالا تعدادشان چندبرابر شده بود می رفتند ومی امدند ومی خندیدند ..اظهارمی کردند راستی اینوریاندیده ان دیگه ازین چیزها ندیدن کنسرت منسرت حالیشون نیست ...من واقعا نمی دانم پاره کردن لاستیک یک پراید نه چندان نو چه لذتی برای آن جوانی داشت که این کارراکرد ...این قسمت از ماجرا کدام رنگ از لحاف چهل تکه مادر بزرگ ماست ؟...چرا مااین همه اختلاف طبقاتی داریم ؟...چرا جوانی داریم که در یک محله پست از جاده فومن با اولین موادمخدری که آشنا می شود کراک است ؟وسرنوشتش خیلی زود به نقطه پایان می رسد ؟...چند نفرشان فریاد می کشیدند چون ماراراه ندادند ما جیغ می کشیم ؟...ما اعتراض می کنیم ؟...بهتر نبود احسان خواجه امیری که این کنسرت را به نیت خیر مبارزه با مواد مخدر وپیشگیری از اعتیاد برگزار کرده بود قبل از آمدن باآن همه بادی گارد به سالن نگاهی به محله ای که درآن می خواند می انداخت ومی دید که مردم آن ناحیه قدرت خریداری بلیط هفت هزارتومانی را ندارند ویک شب هم برای دل آن همه جوان معتاد می خواند ؟.البته می دانم که محل کنسرت از طرف ارشاد هماهنگ می شود آن همه نیروی انتظامی که ان جا پرسه می زد ونگهبانی می داد پس چه نقشی داشت ؟..من نمی خواهم قضاوت کنم راه درست قضاوت رانمی دانم ...جامعه شناسی هم نمی دانم تا علت این همه تفاوت واین همه بزهکاری را در کنارنیکوکاری بفهمم ولی احساس می کنم لحاف چهل تکه مادربزرگم بیش ازاندازه پوسیده ودیگر به هیچ وجه مرا گرم نمی کند ...ای کاش این لحاف این همه شبیه به کفن نبود امروز ....شبیه به کفن هزارهزار جوانی که نمی دانند هدف چیست ؟آرمان چیست ؟آرزو چیست وادب چیست ؟...ای کاش این لحاف امروز نقش بند هزار هزار حجله کراکی نمی شد که در گوشه وکنار این چهل تکه گونه  سرزمین بنا می شود...

نوشته شده توسط شیوا در یکشنبه یازدهم آذر 1386 |