روزی که برای ثبت نام وارد شهر لاهیجان شدم باران می بارید .هوا دم کرده ومرطوب وگرم بود .محیط غمگین وخاکستری وکسل کننده ...چپ چپ شهر را ورانداز می کردم و از خودم می پرسیدم : روز امتحان این جا خیلی زیبا بود .چه برسرش آمده ؟...امتحان در یک روز بهاری زیبا برگزار شده بود فکرش را هم نمی توانید ازسر بگذرانید اگر در بهار لاهیجان نبوده باشید ...شبیه بهشت موعود می شود ...صف طولانی ثبت نامیان را ورانداز کردم ما طبق معمول با استفاده از پارتی زودتر داخل شدیم وثبت نام کردیم با کسی هم آشنا نشدیم .

روز اول کلاس ریاضی پیش پسرک خوش قیافه ریزه ای که من اورا روز ثبت نام دیده بودم زل زد بمن و نتیجه این که در ظاهر یک دل نه صد دل عاشقم شد ...هرجا می رفتم می آمد. هرکجا نمی رفتم آن جا بود ...اوایل خانه نداشتم وبعداز هر کلاس به زادگاه بر می گشتم .قبل از من در ایستگاه می نی بوس ایستاده بود ...نگاهش نمی کردم نادیده می گرفتمش ...

جوان بیچاره ازدستم داشت به جنون می رسید ...هزار واسطه فرستاد وجواب دندان شکن شنید ...شهر که کوچک بود .محیط دانشگاهی کوچک تر ...بااین حرکات مرا انگشت نمای خاص وعام کرده بود ...

جزئیات اگر بخواهم شرح بدهم باید صد صفحه از تعقیب وگریزمان بنویسم که از حوصله این وب خارج است ...

تیر 72بود من امتحان زبان دو داشتم  با پنج روز فرجه بلافاصله بعد از زبان هم فیزیک مغناطیس ...بالطبع به خانه رفتم ومشغول مطالعه شدم ...وقتی دانشجویی وسربهوا هردانه یا خال کوچکی بهانه ای می شود برای درس نخواندن ...کمی بالاترازرستنگاه موهایم (بادرس برای وضو اشتباه نشود ) یک جوش بسیارکوچک درآمد که من هی دستکاری اش می کردم و از خودم می پرسیدم نکند دراکولا راه رفته روی سرم و از نگرانی نمی توانستم درس بخوانم (آخر من که یک زن اصیل ایرانی ام مثل تمام آنان تا قبل ازازدواج حسابی هلث فریکم  HEALTH FREAKEو بعدش VERY FREEبی خیال ..)...یک زن عمویی دارم در نوع خودش بی نظیر... ازقضا جوش سرم را دید وگفت آره شیوا نیش دراکولاست الکل بزن ...ما هم که وسواسی مشت مشت الکل خالی کردیم روی سطح سر حساسمان روز سوم که ازخواب بیدارشدیم ...چشمتان روز بد نبیند یک برآمدگی دیدیم ازبالای پیشانی تا وسط سرمان ...مادرم هم شروع کرد بد وبیراه گفتن به زن عموی بخت برگشته که تو چرا حرفشو گوش کردی ؟...ماهم دوان کتاب ها را ریختیم روی زمین و زدیم به راه دکتر خانوادگی ...دکتر خانوادگی صد بار بمن گفت من جزوه جی دبلیو بیسیک رو می خوام  و مبانی کامپیوتر (تب یادگیری کامپیوتر تو اون سالها تازه شیوع پیدا کرده بود)...و آخرش یه داروی ساختنی نوشت وگفت ازهمین امروز بزن ...ماهم فوری دادیم دارو خانه ساختندش وخالی اش کردیم روی برآمدگی کریه المنظر فرق کله مان ...چشمتان روز بد نبیند فرق سر بدبخت خارش نداشت که گرفت ...و وسطحش پرشد از جوشهای ریز چرکی انگار از آن کرم دست ساز دکتر الف جذب کرده باشد به سطح پوست وجابجا مثل تپه های نامنظم سبز شده باشد ...دیگر بالکل کتاب ودرس را بوسیدیم ونشستیم به وصیت نویسی وخداحافظی وبدرود با دوست و رفیق ...بعد دیدیم نه خیلی جوانیم هنوز زود است بمیریم زنگ زدیم رشت از دکتر جلایی وقت بگیریم آن موقع در رشت دو دکترپوست معروف بود که یکی اش دکتر گل چای بود ودیگری همین جلایی که هیچ کدام وقت اورژانسی نمی دادند ...منشی دکتر جلایی خیلی قاطع گفت من وقت نمی دم

- من دارم از خارش پیشانی وسرم می میرم 

 خانوم منشی درضمن امتحان دارم نمی تونم درس بخونم ...

- نه نمی شه ...یک دفعه ای صدای دکتر پیچید :دانشجوئه ..امتحان داره هروقتی که دلش خواست بهش بده ...

- منشی کنفت شده :کی می خوای بیای ؟...

وقت را دقیقا گذاشتم یک ساعت بعدازامتحان زبان شیوای بخت برگشته دراین چندروز که همه اش بااین برامدگی مشغول بودم ودرس نخواندم کی باید فیزیک مغناطیس می خواندم خدا می دانست وبس ؟

...آن موقع فکل مد بود ازهمین فکل اوشینی هایی که الان هم لیدیز می گذارند ما با یک رشته موی باریک روی پیشانیمان به پیشانی بلندمان زینت می بخشیدیم دختر بدجنسهای کلاس اسمش را گذاشته بودند شاخک حسی ...مثلا من خیلی دچاراحساس می شدم ازگذاشتن آن بقول سپیده وبهارشاخکها ...نه گذاشتیم نه برداشتیم نه گفتیم فرق مبارک ورم دارد  فکلمان را با همان وضع منهای شاخکها گذاشتیم وازآن جایی که می خواستیم با سرویس بچه های کلاسمان که ازرشت می آمدند خیرسرمان ازجلوی دانشگاه سوارمی نی بوس شویم وزود به مطب دکتربرسیم موضوع را به نماینده سرویس یعنی شخص شخیص سپیده خانم گفتیم ایشان هم خیلی راحت گفت نه من نمی تونم اجازه بدم چون درمقابل راحتی بچه ها مسئولم وحوصله اسماعیل رو ندارم و اون یه بار یکی از دوستهای خارج ازسرویسش را سوار کرده بود و من بهش گیر دادم و برای همین نمی تونم امروز این کار رو انجام بدم ...

من وملی (دوستم که همشهری وترم بالایی بود وبه اصرار مامان برای این که من تنها رشت نروم وموقع برگشت توسط اراذل واوباش وخفاشان دزدیده نشوم  قراربود همراهیم کند )با پوز کش آمده رفتیم و از قضا یک عدد می نی بوس سرویس ترم بالایی ها بود که از همکلاسان ملی بودند وبه منت ما را برصدر می نی بوس نشاندند وبه رشت رساندند...

مطب دکتر درحاجی آباد بود به میدان صیقلان رسیدیم و هنوز پیاده نشده بودیم که دیدیم یک جمعیت سیزده چهارده نفری از سرویس همکلاسیهای خودم به انضمام آقای عاشق در اول میدان منتظر ورود قدوم مبارک ما به رشت هستند و وقتی می نی بوس سرویس ترم بالایی ها که به حمل ما مفتخربود را دیدند جملگی دست زدند وهورا کشیدند من وملی با چشمهای ازحدقه بیرون زده به هم نگاه کردیم ونمی دانستیم چه خاکی برسرمان کنیم ملی هم که به هیچ وجه ترمز خنده اش دست خودش نبود ریسه رفت وگفت خاک برسرت شیوا این همه هواخواه داشتی وما نمی دونستیم ...

من شروع کردم به دویدن و ملی درحال خم وراست شدن ازخنده دنبالم وآقای عاشق هم دنبال ملی ...چقدر جوان مردم سعی کرد خودش را بما برساند ودرپیکان قراضه کرایه ای کنارمان بنشیند که نشد ازسر خیابان حاجی آباد من به سرعت باد راه می رفتم وملی را که دیگر ازخنده نفسش بند آمده بود دنبال خودم می کشیدم که ناگهان آقای عاشق بما رسید وبا رضایت ولبخند با ما همگام شد با عصبانیت به او گفتم لطفا برو آقای ...او که شانه به شانه ملی راه می آمد با ناراحتی گفت :کاریتون ندارم که خانم بگذارین شما رو تا مطب برسونم ...انگارمابلد نبودیم به مطب برسیم ...ملی هم مرتب می خندید :آخی گناه داره چرا باهاش این جوری حرف می زنی ومن سر ملی داد می کشیدم چطوری حرف می زنم ؟وآقای عاشق هم بغض کرده با چشمهای قرمز نگاهم می کرد وتقریبا مثل ما می دوید ...

بالاخره درراه پله ها یک نظرکرده که  از سر خیابان دنبالمان دویده بود به ما رسید وفریاد کشید وایسین ببینم رو کرد به ملی وآقای عاشق که شما دوتا چه نسبتی با هم دارین ؟...ملی که ازشدت خنده در حال انفجاروترکیدن بود خم شد روی نرده ها ی پله وسرش را گذاشت  روی آنها وحالا نخند کی بخند .....و.....آقای عاشق هم ازبس کوچولو و بچه بود به تته پته افتاد ورنگش مثل زردچوبه زرد شد ...من هم دیگر از حرص وبدبیاری وساعت کمی که تا وقت ملاقات وهمچنین امتحان فیزیکم مانده بود به خنده زده بودم مقنعه ام را ازآن که بود .بالاتر بردم وگفتم: برادر توروخدااین پیشونی منو نگاه کن والله من وقت دکتر دارم این بقول خودش اومده راه رو بما نشون بده بگذاربریم دکتر خدا عوضت بده ...

نظر کرده خنده اش گرفت وگفت خواهرجان من که حلال نیستم تو داری کله اتو بمن نشون می دی ...

من هم گفتم من دارم می رم دکتر ازاین جا کله ام را آماده کردم به دکترنشون بدم در ضمن یه نظر حلاله جون هرکی دوست داری بگذارما بریم به دکترمون برسیم بخدا فردا امتحان داریم .

نظر کرده واقعا نظر کرده بود بااین که یکی ازنوچه هایش رسیده بود ما را رها کرد وگوش آقای عاشق را کشید وگفت من دیدم تو دنبال این دوتا می دوی خانمها بفرمایید توهم برو پی کارت ...آقای عاشق زد به چاک ومن تشکرکنان جنازه ازخنده بی حس ملی را به اتاق انتظار کشاندم طوری که همه فکر کردند او مریض است و حالا که فشارش افتاده لابد دیوانه است که دکتر پوست آمده ...دیگرازهول هرچی خارش بود از کله ام پریده بود ونمی دانم کجا رفته بود .دکتر دارو داد وماازمطب آمدیم بیرون دیدیم بازآقای عاشق در اتاق انتظاراست دوتایی سرش داد کشیدیم برو دیگه تو اینجا چیکارمی کنی ؟...شاکی گفت: اومدم برم داروهاتونو براتون بگیرم ملی دوباره زد رو دنده خنده...تقریبا ازرشت فرار کردیم کمااین که آقای عاشق را سخت ازخودمان رنجاندیم ویادمان رفت برای همخانه ای ترم بالایی ملی که می خواست خلاف کند وسیله خلاف سنگینش را فراهم کنیم ...خلاف سنگین دخترها هم که دردهه هفتادمی دانید چه بود سیگار کشیدن ...

پ .ن ۱...سرتونو امروز دردآوردم خیلی سعی کردم نقطه بگذارم و رعایت کنم که چشمهای

قشنگتون درد نگیره ...

پ .ن ۲...بانو مرکوری گلم من هیچ وقت یادم نمی ره که تو اولین خواننده وبلاگم بودی می دونی که خیلی دوستت دارم وهمیشه به یادت هستم بخصوص که .......................خودت می دونی چی می خوام بگم شاد وموفق وخوشبخت باشی عزیزم ...

پ .ن ۳ ما که گفته بودیم چشممان انگارشوراست زمستان دوباره آمد ...

نوشته شده توسط شیوا در پنجشنبه یازدهم بهمن 1386 |