روزمرگی های شیوا

برآ ای آفتاب صبح امید

sheeva — Thu, 24 Jul 2008 09:07:32 GMT

1- ...دلم خیلی کارها می خواهد انجام بدهد اما نمی تواند ...کسی قرص حوصله سراغ ندارد ؟

2- یک جایی یک وامی به اسم همسرم درآمد ...حیف است از دستش بدهیم می خواهیم بدهیم جایی ، کتابی ، مقاله ای ، روزنامه ای اسممان را در لیست رکوردداران در گرفتن وام ثبت کنند ...دوباره همان مسیرها ، همان رئیس ها ، همان بروکراسی شدید و برو بیاها ...کفشهای آهنی ام کو ؟

3- من دوست دارم در وبلاگ داستان بگذارم ولی مثل این که خوانندگانم مثل خود من داستان بلند را بیشترازداستان کوتاه می پسندند ...عیبی ندارد داستان عاشقانه بلند می گذاریم ...کی هست که دوست نداشته باشد ...؟

4- دلم بشدت برای مامان وبابا تنگ شده ...دلم می خواهد به سبک کودکی درآغوششان بنشینم ...چشمهایم را ببندم ، نصفه شب باشد ومن چای شیرین در شیشه شیرم بخواهم ...مادر را بد خواب کنم ...بیدار شود وباعصبانیت برایم چای کمرنگ درست کند و دوتا قند داخل شیشه پلاستیکی ام بیندازد وبشدت تکان بدهد وبگوید :بیا کوفت کن ...مطمئنم اگر بخواند می گوید من کی گفتم کوفت کن ؟...مامان زهرا تو یادت نیست نصفه شب بود خواب آلود بودی خونه مامان بزرگ شهسواری ...ولی من هم در زندگیم چای ازآن خوشمزه تر نخوردم که نخوردم ...اگرنمی گفتی کوفت کن که حالا من دولتی خوانده بودم می بینی ریشه آزاد رفتن من هم برمی گردد به کودکی کودکی زیر سه سال ...

5- مامان چرا وقتی من خیلی کوچک بودم آن موقع که چهل روزم بود ومتفکرانه گوگوش تماشا می کردم مرا پستانکی نکردی ؟...وقتی سه ساله شدم ازبس در خیابان دویدم وپستانک بچه مردم را ازدهانشان کشیدم بیرون مجبورشدی برایم پستانک بخری آن هم چه پستانکی عکس دارم خرس گنده در جشن تولد چهارسالگی همراه با یک پستانک مکش مرگ مای سرخابی ...

6- کناردریای جوکندان هشتپریادت هست وقتی من غروب غروب از دریا بیرون آمدم وازشدت گرسنگی رو به مرگ بودم حتی یک تکه نان پیدا نمی شد وزدم زیر گریه ...نازم کردی وگفتی مامانی وایسا گریه نکن رو به غروب بخند ازت عکس بگیرم ومن وسط گریه مثلا خندیدم ...الان به آن عکس که نگاه می کنم می خندم وبیاد می آورم که از خستگی درراه خوابیدم و بیسکوییتی که قول داده بودی نخریدی ....سالها آن عکس را بخاطر دهن کجی خاصش قایم کردم ...دختربچه این قدر زشت ؟

7- بابا این روزها چرا این همه تو خودتی ؟...دلم می خواد باهات حرف بزنم ...نمی دونم با این فاصله ها چه کنم ؟...دلم خیلی برات تنگ شده ...خیلی ...بخصوص برای اون روزهای سماور سوزوندن یادته ؟...

پ .ن این هم یک سری خاطره کودکی به جای چهارشنبه بی خاطره ام ...

گوشواره

sheeva — Tue, 22 Jul 2008 09:43:18 GMT

به آتیه وآذر کودکان زود به پیری رسیده

آتیه مقابل ویترین ایستاد ، وقتی خندید گونه اش تلالوای طلایی به خود گرفت ، انگشت آذر همانی را نشان می داد که می خواست ...آذر با تردید نگاهش کرد نگاهش بین آتیه وویترین درگردش بود ، آتیه راه افتاد ...آذر نگاهی به نیم رخ مصمم آذر انداخت چهره اش پرازسوال بود آتیه اززیرچشم نگاهش کرد وگفت :گاوها غذا ندارند خواهر ...سال دیگر حتما ...وقتی به آذر خندید روی گونه هایش چال افتاده بود...

نگاهی به خارهای فرورفته در دستش کرد ، می دید که با بی رحمی لایه نازک دستکش را شکافته اند و به پوست سخت دستش نفوذ کرده اند ...به فریاد آذر ازآن سوی مزرعه سربرافراشت :آتی ...بجنب ...بابا ...سطلی که در دست داشت رها کرد تنها دو چین گوجه داخل سطل ریخته بود ...با تمام قدرت دوید ...پل چوبی زیرپایش می لرزید ...آذر گفت بهار شاخ به دستش زد...رو بمادرکرد :مامان از جعبه داروها پوماد درد را بیاور...مادریا علی گفت و آتیه باآب کبودی دست پدر را شست، نیم نگاهی به مادر که خمیده می رفت انداخت درامتداد نگاهش آذر را دید که اشک ریزان تخم مرغ را با روناس وزردچوبه در کاسه ای چوبی می کوبد ...با اولین مالیدن پماد پدر به هوش آمد ...به صدای کبوترهای بالای سرش خندید ...

آذر گفت : زیر ابروهایش رابرداشته ...آتیه نگاه نکرد ...فرقانی که بدست داشت را محکم تر به جلو راند ...آذر بو کشید :آتیه مشهدی اگر سم پاشی کرده باشد این علفها گاو ما را تلف می کنند ها ...آتیه ایستاد و عرق صورتش را با سر آستین اش پاک کرد ...بوی ادکلن پیچید ...خدا قوت ...هردو خواهر جواب دادند :سلامت ...آتیه نیم نگاهی شوخ به آذر کرد :...راست گفتی برداشته ...هردو به تی شرت قرمز و شلوار لوله تفنگی وموهای سربهوای او ازپشت نگاه کردند ...ازآن سوی مزرعه دختری موبایل به دست با مانتوی بنفش نزدیک می شد ...خواهرها به پهلوی هم زدند و سردرگردن هم خندیدند ...

دست هایش را به هم مالید ...صدای خش خش دستکش خوشایند بود ...زمزمه کرد:قربانت بروم چه کردی ...نازخانم ...خان خانم ...خواند و چید وکیسه انباشت ...آذر نگاهش می کرد و می خندید ...او هم دم گرفت و چید :چه کردی نازخانم ...خان خانم ...چه باقلی قاتوقی بشوی تو نازخانم ...تمام که شد ایستادند وبه هم نگاه کردند چشمهایشان می درخشید :آذربمانیم داداش رستم بیاید یا خودمان برویم ...آذر دستهای گوشتالویش را با صدای جرینگ جرینگ النگوهایش تکان داد :نه برویم تاکسی تلفنی بگیریم ،امسال دل دل نکنی ها خواهر نگویی بهار غذا ندارد باران کاه ندارد ، من هم یک پس اندازی دارم خواهر مال توست برای گوشواره ات کنار گذاشتم و آتیه که نگاهش می کرد او به پهنای صورت می خندید ...

زرگر پرسید :کدام آبجی ؟...هردو با انگشت نشان دادند ...نوک انگشتانشان به هم خورد وپقی به خنده زدند ...زرگر لبخند زد آبجی اگر همان چهارسال پیش می خریدی اش کلی الان رویش کشیده شده بود ...الان همان گرم را با قیمت بالاتر باید بگیری ...هردو به آویز ظریف گوشواره ها خیره بودند هیچ کدام صدای زرگر را نشنیدند...شب آتیه به برق گوشواره هایش درآینه لبخندمی زد ...

پ .ن ...این داستان واقعیست ...

شیوای پرکار

sheeva — Mon, 21 Jul 2008 11:32:33 GMT

بیدار می شوم ،گردنم درد می کند ، بد خوابیده ام ، پسرک دل درد گرفته بود ومی ترسید ...دیرکرده ام امروز سی ویکم ماه است ...ازخستگی نا ندارم ...عجله ای ندارم می دانم در اداره چه انتظارم را می کشد ، مشکل مستمری بگیران پستی ، مشکل قیم ووکیل یکی از بازماندگان ...بیمه بیکاری ها ، ویروس یابی دیسکتهای کارفرمایان ،سرراه کاری که در یکی ازادارات دارم انجام می دهم وبالاخره کارت می زنم ...اولین ارباب رجوعم ویروس یابی دارد ...خوش اخلاق است ...کارش را انجام می دهم وبخاطر نیم ساعت معطل شدنش عذرخواهی می کنم ...بعد ناگهان لحظاتم روی دور تند می افتد ...می روم ، می آیم ، زنگ می زنم ، زنگ می زنم ، زنگ می زنم ، بوق اشغال می شنوم ...بیپ بیپ بیپ بیپ .........حتی وقتی تلفن دستم نیست این بوق لعنتی را می شنوم ...وقتی بعد از چند ساعت بالاخره خدمات ماشینی را می گیرم می خندم ...جیغ می کشم ...دعوا می کنم ...سکوت می کنم ...بیست دقیقه پشت خط می مانم ... سه چهار ارباب رجوع در اتاق کوچکم منتظر اصلاح دیسکتهایشان هستند ...می دانم می توانم دیسکتها را برگردانم ، می دانم اصلا دراین مورد وظیفه اصلاح شماره بیمه ها بمن ارتباطی ندارد امانمی دانم این چه حسیست که نمی گذارد ارباب رجوع خیس از عرق خسته ام را به کارگاهش برگردانم ...سعی می کنم فقط بخندم البته رفت و آمدها وانرژی مصرف کردنهای بیش از حدم بی شباهت به فیلم کمدی نیست ...به ساعت یک وسی دقیقه که می رسم دیگر در حال غش کردن هستم ...وسط این شلوغی رفت وآمدهای پر هرج ومرج یک بیمه بیکاری بگیر غرغرو هم آمده ودقیقا زمانی که پنج ارباب رجوع دیسکتی دارم فریاد می زند ای هوار من را بدبخت کردید ...نگاهش می کنم وانرژی جمع می کنم تا حرف بزنم ...واقعا پرونده اش ده دقیقه قبل از واحد فنی پروازکنان آمده نشسته روی میزم ...این که می گویم پرواز کنان دروغ نگفته ام چون کارمند واحد بیکاری اینقدرازمن می ترسد که پشت پرونده هایش قایم می شود وآنها را روی میزم می گذارد ومی زند به چاک ...به ارباب رجوع خانمی که نشسته نگاه می کنم ومی خندیم ...می گویم خنده درداست ...دوباره زنگ می زنم به برنامه نویس ...عصبی وبی قرار حرف می زند دلم می خواهد بپرسم نشتارودی است اما به خودم می گویم شاید بگوید به تو چه ؟...مسئول درآمد می رود ومی آید ومی خندد ...به او می گویم خوب بود برای کارگاهها یک برنامه ریزی می کردید مثلا یک ماه بیست نفره ها ...یک ماه ده نفره ها ...می خندد ومی خندد ...من کار می کنم ومی خندم ...

لابلای رفع خستگی ها سری به وبلاگهای دوستان می زنم ...لیلاهنوز آپ نکرده و روی جمله خسرو شکیبایی مانده ...ساروی کیجا کماکان به بحث کافه پیانو مشغول است اما از لابلای خطوطش یک خشم مشهود به چشم می خورد ...خشم از همه چیز وهمه کس ...نیلوفر غمگین است ودارد می شکند ...از صفحه آوامین بوی عشق وعاشقی می آید ...بلفی دلزده وبی حوصله وغمناک است ...مرجان خاطره نویسی را متوقف کرده و به روزمرگی پرداخته ...دیشلمبو جلوی موج ایستاده و ماه هنوز از سفر دسته جمعی برنگشته ...بانو مرکوری که دیربدیر آپ می کند ...شمسی خانم خیلی زیبا و غمگین نوشته ...آهی می کشم و آهی می کشم وآهی ...هرچه همسرم می گوید دنیای مجازی را قاطی دنیای واقعی ات نکن نمی توانم این روزها برای نیلوفر وشکستنش نگرانم ...برای مهروش وخشمش ...برای روندگان وآیندگان ...می دانم نمی توانم چون بین دنیای مجازی وواقعی من مرزی وجودندارد ....

امضا :شیوای پرکار

دختری با ریسمان نقره ای ....

sheeva — Sun, 20 Jul 2008 10:46:50 GMT

انتشارات نگاه -جمال میرصادقی

داستان از یک پیک نیک شروع می شود از خردسالی یک نقاش ...کودک تحت تاثیر یک موجود اثیری که الهام بخش اوست خالق تصاویر زیبا می گردد و وشهرتی به هم می زند ...کتاب به زبان ساده نوشته شده است والبته با رعایت کامل تمام اصول داستان نویسی ...قصه روایت کامل یک زندگیست ...رشد ...تغییرات ...عشق ...الهام از افسانه ها ...وجود مقدس دختری با ریسمان نقره ای ...تولد داستان در کنار یک
رودخانه شروع می شود و نشانی به تومی دهد که به اصل موضوع هدایت می شوی ...دختری که با ریسمانی نقره ای ظاهر می شود وحکایت ریسمانش شاید حکایت دربندبودن واسارت نوع بشر است ...کتاب هیجان خاصی ندارد آرام روایت می کند ومی گذرد ...اما چون نوشته آقای جمال میرصادقی است خواندنش خالی از لطف نیست .سادگی اش زیباست و چون ساده است ، زود می توان آن را خواند و تمام کرد و کنار گذاشت ....

پ .ن ...سعی می کنم خلاصه بنویسم احساس می کنم که طولانی نوشتن خوانندگان محترم ودوست داشتنی وبلاگم را خسته می کند ...

حمید هامون

sheeva — Sat, 19 Jul 2008 07:17:33 GMT

حمید ...دوستش داری ؟...دلتو شکسته ؟...مردی می بینی گریان ،فرو رفته در خویش ،با شانه هایی افتاده انگار بارالبرز بر دوشش است ...مردی که برای عشقش اسلحه می کشد ...مهرجویی می خواست ابراهیم وار عاشق بودن را بیادمان بیاورد وما همه عاشق خسرو شکیبایی بودیم ، مردی که وارث تکرار بی بدیل مرگ بود ...مرگ در زندگی ...مردی که برای جوانان می نوشت : صبور باشید ...سخت ، سربزیر وتنها ...این جمله را من شاید سال هفتاد وسه یا هفتاد وچهار در یکی از روزنامه ها ودر یکی از مصاحبه های خسرو شکیبایی خوانده ام واز آن موقع تا امروز آویزه گوشم است و در روزهایی که مشکلات به من فشار می آورد سکوت می کنم ودر دلم تکرارش می کنم ...چند سال اورا حمید هامون صدا می کردند ...باآن کاراکتر شلوغ وروشنفکر دوست داشتنی سردر گم که به وجود آورد ...حیف که سایت آلوچه خانوم را نمی توانم بخوانم حتما مطالب خیلی زیبایی برای او خواهد نوشت ... روحش شاد ...

روزمرگی خاصی در بین نیست جز تنبلی فراوان در خواندن زبان و رخوت ناشی از گرمای شرجی این دیار ...

شیوای قاضی

sheeva — Tue, 15 Jul 2008 10:51:42 GMT

زمانی من ، به سادگی آب روان می نوشتم ...هنوز هم اگر بنشینم و شروع به نوشتن داستانی کنم که با تمام وجود دوستش بدارم کلمات در انتقالشان از ذهن به انگشتانم از هم پیشی می گیرند ، آن روزها من نمی دانستم معنی قضاوت کردن چیست و سپیدی وسیاهی شخصیت یعنی چه ؟...قهرمان چیست ؟ مرز واقعیت وخیال کجاست ؟...چیزی که من در مورد خودم مطمئنم این است که بطور کاملا تجربی نویسنده شده ام ...بطور غریزی قریحه نوشتن داشتم چون ضمیر ناخودآگاهم از هفت سالگی می نوشت و بسیار زنانه می نوشت وشاید بسیار قضاوت می کرد ، این شاید برگردد به نحوه بزرگ شدن وتربیت شخصی ، دوسال بین 29تاسی ویک سالگی بطور کل از بازار کتاب دور ماندم یک روزپسرکم را درآغوش کشیدم و به مطبوعاتی شفق رفتم صاحبش یک سری کتاب بمن داد مثل کتابهای قدیری و شجاعی و یادم می آید ازبین خارجیها استیل را معرفی کرد استیل را می شناختم من آن روز داستان خارجی نمی خواستم می خواستم وضعیت نویسنده های ایرانی را بسنجم می خواستم ببینم می توانم هنوز به قریحه ام اطمینان کنم ؟می توانم قدم بردارم بازنویسی داستان کنم و یادوباره بنویسم بعد یکی یک کتاب مودب پوربمن قرض داد و آن را هم خواندم ...می دانم هرنوشته ای ارزش خودش را دارد و کتابهای او مخاطبان زیادی دارد برای همین در عرض سه چهارسال به چاپ بیستم وسی ام می رسد پس چشمانم مثل کارتونهای زمان کودکی ام برق زد بعدنشستم به مرور خوانده های گذشته ام ..کتابهایی که تا آن دوران خوانده بودم مربوط به کتابخانه پدرم بود ...این که پدریک کتابخوان حرفه ای بود وهست هیچ حرفی درآن نیست ، اما او یک سری کتابهای معروف دنیا را داشت به اضافه کل کتابهای تاریخی که در ایران چاپ شده وکل کتابهای اسلامی و فلسفی ...من هم اطلاعاتم شد چکیده این چیزها ، یعنی هرچه که می توانست در ذهن من جای بگیرد و تراوش کند وازآن جایی که این مسائل هرگز نمی تواند شدت احساسات شخص را کنترل کند زنانه نویسی دست از سر من بر نداشت ...من نمی توانم بگویم برباد رفته بهتراست یا بینوایان ...هردو شاهکار ادبیست ولی هرکدام به نوعی روزی زندگی مرا عوض کرده اند وبر نوشتن من تاثیرگذاشته اند ...مرحوم حسینقلی مستعان وآن ترجمه بی نظیرش از بینوایان که یادتان هست ...بمن بگویید وقتی نوجوان دوازده ساله ای این کتاب را بخواند به متن بیشتر توجه می کند یا به محتوا یا جملات ...یا به فرم ...؟بربادرفته باترجمه حسن شهباز آنقدر بیاد ماندنیست که از ذهنم پاک نمی شود روزی که شانزه سالم بود وداستان یاسهای سپید را تمام کردم قهرمان داستانم را مثل ملانی کشتم ...در داستان عاقبت بشدت تحت تاثیر رمانهای ر-اعتمادی بودم سیزده سالم بود و داستانم خوب تمام شد ....خانه مرگ شبیه پلیسی جنائی های انگلیسی بود وداستانم هم در انگلستان اتفاق می افتاد ...پدرم می نشست و خطم را نگاه می کرد ومی گفت آخر من چطور این خرچنگ قورباغه ها را بخوانم ...ترجیح می دادم نخواند چون می ترسیدم مرا بخاطر قسمتهای عاشقانه داستانهایم دعوا کند ...مثل موقعی که کتاب امیر ارسلان نامدار را قایم کرد وگفت دخترم من بخاطر این کتاب سوم راهنمایی رفوزه شدم من دقیقا داشتم می رفتم سوم راهنمایی ...بعدمن رضا براهنی خواندم و شدم عاشق او ...بعد اسماعیل فصیح وجلال آریان شدند محبوب شبهای خیالات من ....ومن روایت نویسی چندگانه را ازآنها یاد گرفتم ...کتابهای مختلف مثل کتابهای جین وبستر طرز نگارش مرا از جدی وخشک به کمی طنازی وشاخ وبرگ دادن رساند ...پانزده ساله بودم به شدت دنبال استاد نگارش داستان می گشتم ...در جلد کتاب علی محمد افغانی یک صندوق پستی پیدا کردم ...برایش نامه نوشتم ...بعدازشش ماه جواب نامه ام را داد ...ولی تنها چهار سطر ...دوباره نوشتم ....بعداز یک سال جواب نداد ....عیدنوروز برایش کارت فرستادم جوابم را داد کاغذ سپید دفترش پرازخنده بود ...من دیگر به او نامه ندادم ...همه این جریانات ازمن یک هرج ومرج نویس ساخت ...همان طور که بی نظم می خواندم بی نظم هم می نوشتم ....بار اول که داستان سه قسمتی حکمت .قسمت .هوس را گذاشتم(من این داستان را سال 79نوشتم ) ...نیلوفر زحمت کشید وبرایم نقد خوبی کرد او برایم نوشت که داستانم پراز قضاوتهاست ...وکمتر شخصیت پردازی شده یا یک جاهایی زیاد وکم شودبهتراست ...فکر کنم حکایت من لحظه به لحظه روشن تر می شود من حکم دانش آموزی را دارم که امتحانش راداده فکر می کند بیست می گیرد و بدون مرور ورقه اش ،آن را به رابط می دهد ...برویم سر "من جر میزنم " خودم ...چهارسال پیش یک داستان کوتاه آمد به ذهنم آن را دست نویس کردم ...ناگفته نماند خدا پدر این آفریننده دستگاه تایپ و کامپیوتر را بیامرزد ...من تندنویسم وبعد برای بازخوانی ساعتها روی کلمات خودم گیر می کنم اصلا نمی دانم چه نوشته ام پس یک عاملی که باعث شد به چاپ برسم تایپ بود ...بعد یک روز که بیکار بودم آمدم نشستم وفکر کردم چقدر حبیب می تواند شخصیت جالبی بشود چرا فقط فرشته؟ و حبیب نه ؟وحبیب خودبخود خودش را نوشت ...نه می خواهم ادا در بیاورم و بگویم فلان و بسیار ...این عین واقعیت نوشتن من است ... تا قبل از این که کتابم در بیاید غصه می خوردم که چرا "موجهای سرگردان"تمام نشده ومن چرا در تمام کردن آن، این همه تنبل شده ام امروز خوشحالم چون می بینم باید دوباره بخوانم اش شاید مسائلی درآن هست که نباید عنوان شود شاید ایلا نیاز به بازنویسی دارد شاید رامین باید دوباره نوشته شود ...فقط رشدی که دراین رمان دیده می شود این است که دیگر درآن سپید وسیاه نداریم ...زیباییها ملکوتی نیست ...زشتیها سیاه سیاه نیست ...همه معقولند ...همه خاکستری اند ...همه معمولی اند ودربین آدمهای معمولی قد می کشند و شکل می گیرند ...برگردم به کتاب اول ...حبیب که نوشته شد آی سا برایم مقدس شد ...آی سا زمینی نیست خیلی آسمانیست ...چندجایی به زمینی بودنش اشاره شده ولی این اشارات ضعیف است ...آی سا خودش را نوشت حتی بهترازحبیب چون آی سا زن بود ومن زنان را بهتر ازمردان می شناسم ...کودک ،نوجوان وجوان که بودم اگر از راهی به جایی می رفتم سعی می کردم برای برگشتن راه دیگری را انتخاب کنم ...جاده جدید ...خیابان جدید، آدمهای جدید ... حوصله بازنویسی را ندارم راه رفتن روی جاده ای که چند بار پیمودمش برایم سخت است ...شاید من جر می زنم هیچ وقت خودش را دوباره ننویسد ولی هرچه هست چاپش شروع خوبی برای من است چون حداقل یاد گرفتم ازاین به بعد قضاوت را کنار بگذارم ...حالا می ماند یک موضوع مهم دیگر وآن این است که قضاوت از نظر شما چیست ؟...آیا نویسنده فقط باید روایت کند ؟...احساس را شرح ندهد ...؟...این قضاوت به کجا بر می گردد ؟...قبل از این که قضاوت را کنار بگذاریم باید ببینیم قضاوت از دید خواننده چیست ؟...لیلای عزیزم قبل از هرچیز می خواهم برایم کامنت بگذاری وقضاوتهایی که داشته ام را بنویسی خوشحال می شوم به این بحث ادامه بدهم گرچه ممکن است باعث اذیت وآزار تو شوم ولی یاد می گیرم که یک خواننده برداشتش از قضاوت چیست ؟...وهمچنین کسانی که به این جا سر می زنند و اگر کتاب را خوانده اند مثل الهام دوست وهمکار مهربانم یا استاد مهربان و بزرگواری مثل ساروی کیجا که نظراتش می تواند برای یک نویسنده نوپا خیلی خیلی مهم و اثرگذار باشد ...وهمچنین همه شما عزیزانی که نوشته های مرا می خوانید و می توانید نقد کنید ...منتظرم ...

پ .ن به برنامه عمل نکردم خیلی مهم نیست بالاخره بهش عمل می کنم

یک شنبه با کتاب

sheeva — Sun, 13 Jul 2008 10:45:22 GMT

کتاب چه کسی پالومینومولرو را کشت اثرماریو بارگاس یوسا وترجمه احمد گلشیری کتابی است که علاوه بر خوب نوشته شدن قطعا بسیارخوب ترجمه شده است ...نویسنده به خوبی بدون زیاده گویی تورا در متن ماجرای قتل می گذارد و لحظه به لحظه تورا به حل موضوع نزدیک تر می کند ...در دیالوگ های کتاب از ادبیات عام استفاده شده است ، کتاب پیچیدگی خاصی ندارد ،درمورد مردم عامی نوشته شده است و نتیجه گیری آنان ، که در هر شرایطی گناهکاری "کله گنده ها " برایشان قطعیست ، حتی اگر بطور قطع قتل سیاسی نباشد و تنها مربوط به موضوعی عاشقانه باشد .رمان به سادگی هزارتوی فکری عوام را به تصویر می کشد ، فکرهایی ساده اما پیچیده ، که عامل پیچیدگیشان خود مردمند درآخر یوسا هنرمندانه گریزی ضد سیاست می زند نتیجه کار درست وتبعید که در تمام جوامع اتفاق افتاده ومی افتد ...

من این داستان را دوست داشتم اما عاشقش نشدم شاید چون به شدت مردانه نوشته شده است .ودر ضمن برداشت کلی ام را از کتاب بصورت چند سطر فوق خلاصه کردم ...

....

لیلای عزیزم زحمت کشیده ونقد کوتاهی در مورد من جر می زنم نوشته من امروز می گذارمش فردا در موردش صحبت می کنم ...

................................................................

شيوا جانم سلام

مرسي و هزار بار مرسي از اينكه كتابت رو با خط و نوشته خيلي قشنگت برام فرستادي . لحظه اي كه خوندمش اشك تو چشمم جمع شد كه چقدر خوبه كه من يك دوست نديده خيلي خيلي مهربون دارم كه خدا مي دونه چقدر دوستش دارم .

شيواي عزيزم من هيچ وقت كتابي رو خودم نقد نكردم و هيچ وقت هم در قيد فرم و محتوا نبودم . اون چيزي كه من رو از يك كتاب راضي نگه ميداره جذابيتيه كه مي تونه برام داشته باشه و بر خلاف خيلي از كتابخوون ها اصلا در قيد فرم نيستم .

شيوا جانم من يك سري موارد از كتاب برداشت كردم كه ميگم نمي دونم چقدر درسته يا چقدر نادرست و تاكيد مي كنم كه فقط برداشت ليلاي يك ذره كتابخوون بوده و خيلي بهش اعتمادي نيست .

يكي از چيزايي كه به نظر من اومد ضعف كتابت نبود نوع نگاه خودت به دنيا و مسايلشه ، شخصيت هاي داستانت تو بخش هايي خيلي سفيدن ، بخشايي خيلي سياه ، يك رنگي بين اين دوتا ندارن . حاج نعمت يك جاهايي خيلي دوست داشتني بود ويك جاهايي خيلي منفور . حبيب هم همينطور ... نه كه بگم برداشت من ليلا اين بود كه از حاج نعمت بدم بياد ها . توصيفاتت از شخصيت ها اينو ميده . يك جورايي خودت جهت دهي داري . قضاوتت رو به خواننده منتقل مي كني . حاج نعمت و حبيب و اون دوتا همكار حبيب تقريبا منفور ، آي سا و حميد و حاج خانوم و پدر و مادر غير واقعي آي سا خيلي خوب و دوست داشتني و شايد تنها شخصيتهايي كه خاكستري هستن ، زن حبيب و زن حميد هستن كه سطحي هستن و خاكستري بودنشون اصلا به چشم نمياد .

بخش اول كتاب خيلي سريع ميره به سمت نتيجه موضوع ، بدون اينكه توضيحي داشته باشه و آدم حس مي كنه گذاشتي آخر كتاب روشن بشه كه چي شده و همينم هست ولي بر خلاف شروع خيلي خوبت بخش دوم خيلي توضيح داره . شايد مي شد كه بخشي از توضيحاتت رو كم كني يا تغييراتي توش بدي .

تو عمق ذهن آدماي داستانت نميري ، تو سطح به خواننده معرفيشون مي كني و فقط حرفاي خودشون رو منتقل مي كني ، شايد اگه مثلا در گيري هاي حبيب عميق تر نشون داده ميشد خيلي قشنگ تر ميشد .

اما موردايي كه به نظرم خيلي كتابت رو دوست داشتني مي كنه . اصولا من از كتابايي كه از زبون آدماي مختلف روايت ميشه خوشم مياد . بيشتر از هر چيزي هم در مورد من به دليل روانشناختيش بر مي گرده كه خيلي خيلي از نسبيت خوشم مياد و با قطعيت مشكل دارم و دوم اينكه كتابت اينقدر منو جذب كرده بود كه فارغ از اينكه نويسنده كتاب شيواي عزيزمه تا ساعت 3 صبح داشتم مي خوندم وصبح دير رسيدم سركار ( دقيقا مثل ساروي كيجا )

نتيجه نظر من اينه كه قضاوت رو توي كتابت خودت به عهده گرفتي و نذاشتي خواننده با خودش درگيري ذهني پيدا كنه و به اخلاقيات شخصيش تلنگري بزنه .

بعد تمام اين حرفا يادت نره كه اولين كتاب چاپ شده ات بوده و 4 سال پيش نوشتيش .

شنبه تلخ خاکستر

sheeva — Sat, 12 Jul 2008 09:29:02 GMT

مانده ام با گنگی سرم چه کنم ، و هوای مرطوب ورخوت انگیز شمال نه درس می خوانم نه کار مثبتی می کنم ، چرت می زنم ،خانه پدری ام که روزی هم، خانه پدری مادرم بوده است برایم پراست از لحظات رخوت انگیز و خاطرات تلخ وشیرین از کودکی تا نوجوانی وبزرگسالی و حالا مبارزه ای همه جانبه برای میانسال نشدن ...من خوابیده ام وپسرم با ام ام مدام و حرکات تند می رود ومی آید ونقش می آفریند ...بی حالم ونمی دانم چه نقشی را بازی می کند و امروز قرعه فال بنام کدام قهرمان خوش شانس سینما زده شده است ،...با بی حوصلگی کتاب در دستم را نگاه می کنم با گنگی سرم مبارزه می کنم و آن قدر می خوانمش تا تمام بشود ...فردا باید راجع به آن بنویسم ...فردا را دوست دارم ...فردایی که پرازنویدهای روشن ونورهای بلند آفتاب است ...فردایی که درآن جوان می شوم ، چهره ام رنگ می گیرد ، قد می کشم...دستهایم را رو به آسمان می گیرم تا گنجشکگان بر شاخسار سبزشده اش لانه کنند ...فردا را دوست دارم ...خیابانهایم را که مشجر می شوند ...رودهایم که آب می گیرند و به دریا می ریزند ...پرندگانی که قیژ بال بال زدنشان زمزمه می کند خزر اقیانوس خواهد شد را دوست دارم ...فردا را که بالهای عقابی ام گشوده بر فراز آسمان همیشه زیبا ، بر سرآیندگانم سایه خواهد افکند را دوست دارم ...فردا را باامید و رویاهای فراوان دوست دارم ...فردای اسکارلت اوهارا را دوست دارم همانگونه که خاک سرخ تارا را در دست می فشرد و می گفت فردا ، فردا خود روز دیگریست ....آه فردا چقدر تو را دوست دارم چقدر ....

از خیابان می گذرم ، از کنار دود اسپندی می گذرم که بوی پیرمردی را می داد که سلامتی اش را باخته ، سیل زنش را برده وزلزله بچه اش را کشته ...دودی که وقتی در انتهای رفتن او شکل می گرفت جمعیتی لااله الا الله گویان را تصویر می کرد که پیرمردی تشییع می کردندکه دود می شد و فرشتگان از ترس دود به او نزدیک نمی شدند ...

می گذرم راتاتویل من امروز جلوی خانه اش کف جمع شده بود ...دلم می خواست صدایش بزنم و بپرسم از چه مارک صابون و شامپویی استفاده می کند ، باز هم توجه نکرد بازهم صدای دل مرا نشنید ...

رد دود پیرمرد مرا به نیمکتها راهنمایی می کند اولی سیاه است ونقش مردی برآن حک شده که کفشش را برده اند ....دومی شکل کارتونیست که پا دارد و پایش در مشمای سیاهی با کش بسته شده ...سومی رنگ مرگ داردو نقشش از بین رفته است ...دود مرا می رساند به اولین حجله ، ...به دومین ...می گذرم ...من برای تو خواهم نوشت برای تویی که دودی وبوی جوانی را می دهی که در حجله ای که خود آذین بسته به انتظار نشسته است ...

هفت

sheeva — Thu, 10 Jul 2008 09:58:10 GMT

1- خیلی از دوستان اینترنتی ام دارای وبلاگ برنامه ریزی و رژیم و...هستند اما بنده همین وبلاگ شلوغ بی نظم را دارم که گاه در آن از روزمرگی می نویسم ، گاه از کار ، گاه داستان کوتاه ...فکر می کنم وبلاگم خیلی بی نظم شده بخصوص از زمانی که دچار مشکلات عدیده شده بودم واصلا وقت نمیکردم سراغ اینترنت بیایم ...می خواهم یک برنامه ریزی حسابی کنم و نظمی به اینجابدهم ، مثلا یک روزخاص را به نوشتن داستان اختصاص بدهم ، یک روز را به نوشتن روزمرگی ، گاهی راجع به کارم صحبت کنم و گاهی هم هیچ چیز ننویسم ، انگار جز این سه مورد راجع به چیز دیگری هم صحبت می کردم ؟ آها یک چیز دیگر هم بود کتابهایی که می خواندم و در موردشان می نوشتم ، اوکی ، حالا باید دید چطور این بی برنامه برنامه ریز می تواند به برنامه هایش نظم بدهد .

2- دیروز یک داستان کوتاه که سالهاپیش شنیده بودم را اول به فارسی نوشتم ، بعد به انگلیسی ترجمه کردم ،بعد در کلاس زبان خواندم ...آخرش هم می لرزیدم انگار نه انگار بزرگ شدم واز همه همکلاسیهایم بزرگترم ، چرا این همه می ترسم ؟

3- کافیست این انسان از یک چیزی که عاشقش است محروم شود ...چرا فکر می کنم اگر کلاس داستان نویسی ارشاد را می رفتم زیباترین داستان های کوتاه را خلق می کردم ؟

4- عاشق خلاقیتم ولی بشدت فکر می کنم تکراری شده ام ...فکر می کنم باید داستان نویی بنویسم چیزی که تا به حال نوشته نشده است اما نمی دانم آیا می توانم یا نه ؟

5- می دانم در روابط اجتماعی برای حفظ محبوبیت همه جانبه چه ها باید کرد وچه ها نباید انجام داد اما به هیچ وجه حوصله سیاست و این جور قرو قمیش ها را ندارم وقتی سگم ..سگم دیگر ...

6- کتابی که در هفته بعد در موردش حرف خواهم زد" چه کسی پالو مینو مونرو را کشت ؟ "اثر"یوسا "

7- شنبه ها : روزمرگی ...یک شنبه ها : کتاب ...دوشنبه ها : کار ...سه شنبه ها : داستان ...چهارشنبه ها :...خاطرات گذشته ....پنج شنبه ها :یه هفت موردی مثل امروز یا هرچه پیش آید خوش آید ....

پ .ن1 .مهروش عزیزم ببخشید به شما روز تولدت زنگ نزدم اصلا آلزایمر نگذاشت یادم بیاید شماره تلفنت را دارم بنابراین هروقت اومدی لاهیجان یا اگر من زودتر اومدم تهران یه هدیه پیشم داری...

پ .ن 2 ...آوامین کتابمو نخر هروقت از لاهیجان رد شدی قبلش خبرم کن یه دونه شو به عنوان کادوی تولدت بهت می دم بازهم تولدت مبارک

پ .ن 3...بانو مرکوری عزیز و گلپر جون شما هم چون شهسوار می آیید اگه قبلش یه جوری خبرم کنین ومن اون هفته مورد نظر بیام شهسوار کتابمو براتون می آرم ...

پ .ن 4... همین الان از پنجره به بیرون نگاه کردم و به رقص برگها در باد خیره شدم آخ آخرش این حرکت برگها در باد منو می کشه ...عاشقشم ...

باران نوددرجه

sheeva — Tue, 08 Jul 2008 15:40:27 GMT

باران تندی می بارد ، با زاویه نود درجه بر آسفالت همه جا سخت خاکستریست ، برای رفتن به خانه عجله دارم ولی همکارانم مدام کار می آورند ، خسته وعصبی وبی حوصله ام ، "داستانه های هامبورگی " را برای رفع خستگی می خوانم ادامه هایش را تعقیب می کنم ...وقتی بلند می شوم بروم اشک در چشمانم حلقه زده است ، ازخودم می پرسم اگر در ایران بود چه می کرد ؟...چقدر آزادی تاکجا ؟ گاهی می مانی عمویم ، برادرم ، یادت می آید آن روزها بمن می گفتی وفاداری کن اما برای کسی که قدر بداند ،برای روزی که می رسد ومی بینی آن همه وفاداری وفداکاری به نفع تو نبوده ، اما یک جایی هست که نوشتی چقدر رفتن مینویت به مریم ات آسیب رساند ، شاید فراموش کرده بود که قبل از زن بودن مادر است وقتی مادرمی شوی فراموش می کنی زنی ...یادت است وقتی پست مادرشمشیر باز را نوشتم ؟چقدر عاشق شمشیربازی بودم ونرفتم ، چقدر دلم می خواست در کلاس داستان نویسی ا.ر.ش.ا.د شرکت کنم ولی وقتی سایه های ابری اندک خاکستری را بر پیشانی همسرم دیدم ازخیرش گذشتم ، چرا معلقیم وآویزان در فضا ، تقصیر کیست ؟...او که آن بالا نشسته یا ما ...اسم این کار که هیچ جا زیبا نیست چیست ؟...فیلم بی وفای ریچارد گر را دیده ای ؟...لحظه ای که زن آرزو می کرد کاش آن لحظه اول دیدار معشوق تاکسی گیرش می آمد ؟...امروز خوشحالم که دوباره عاشق شدید ...چون عشق قشنگ ترین حس روی زمین است در هر چیزی عشق داشتن رنگ زندگی ات را عوض می کند آن روزها عاشقانه وفاداری کردم چون در خون من بود ...پروانه را دیده ای وگیاهان را ونور را ودرخت را ...بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین ...

پ .ن 1.آها یک سوءتفاهم در کج فهمی بنده آقای هم دانشگاهی یا همکلاسی آی دی اش مسترمیسیز هوم بوده است ...بنده امروز نشستم یک مقاله من باب آن روزها نوشتم آی تلخ آی تلخ خواستم بگذارم دلم نیامد به مذاق هم دانشگاهی سابقم زهر بریزم هرچند قلمم تلخ است ...اما تو بگذر ...